Profile ICC w przemysłowym druku atramentowym: kolor, który zostaje taki sam od pliku do produktu

Autor: Piotr Jędrzejczyk, AssembleX Industrial Services

Profil ICC opisuje, jak jedno konkretne połączenie maszyny, tuszu i podłoża zamienia wartości cyfrowe w kolor. Bez niego ten sam plik wygląda inaczej na każdej linii.

Czym jest profil ICC

Profil ICC to niewielki plik opisujący zachowanie koloru urządzenia lub procesu. Łączy własne wartości urządzenia (w drukarce: ilości każdego tuszu) z przestrzenią barwną niezależną od urządzenia, zwykle CIE Lab, zwaną przestrzenią łączenia profili (PCS).

Aby wydrukować projekt, moduł zarządzania kolorem przelicza kolory pliku przez dwa profile: profil źródła (na przykład sRGB) do Lab, a następnie z Lab przez profil drukarki na wartości tuszu (rysunek 1). Kolor z pliku jest więc odtwarzany tak blisko, jak drukarka fizycznie potrafi.

Rysunek 1. Konwersja koloru przez przestrzeń łączenia profili: od kolorów pliku (RGB) przez Lab do wartości tuszu drukarki.

Jeden profil opisuje jedną kombinację

W przemysłowym druku atramentowym kolor nie pochodzi tylko z tuszu. Wynika z całego zestawu, a profil obowiązuje tylko dla kombinacji, na której został zmierzony. Zmiana jednego elementu i profil przestaje opisywać rzeczywistość.

Podłoże i jego powierzchnia: czerep płytki, powlekana taśma stalowa, szkło, PVC.
Glazura, engoba lub primer pod nadrukiem.
Zestaw tuszy i limity tuszu.
Typ głowic, rozdzielczość i wielkości kropli.
Warunki wypału lub utwardzania.

Kolory do wydrukowania: gamut

Żadna drukarka nie odtworzy każdego koloru. Zakres, który potrafi odtworzyć, to jej gamut. Kolory projektu leżące poza gamutem są odwzorowywane na najbliższy odtwarzalny kolor, zgodnie z intencją renderowania wybraną dla konwersji (rysunek 2). Perceptual kompresuje cały zakres; relative colorimetric zachowuje dokładnie kolory wewnątrz gamutu, a resztę przycina.

Rysunek 2. Kolory projektu (kształt zewnętrzny) i gamut, który dana linia potrafi wydrukować (kształt wewnętrzny), na płaszczyźnie a*-b*. Kolory poza kształtem wewnętrznym są odwzorowywane na najbliższy kolor możliwy do wydrukowania.

Jak powstaje profil

Ustabilizowanie maszyny. Najpierw ustawienie mechaniczne, jetting i linearyzacja. Profil zbudowany na niestabilnej podstawie zapisuje usterki.
Wydruk tabeli profilującej. Wzór z setkami pól barwnych pokrywających gamut, wydrukowany przy produkcyjnych ustawieniach i limitach tuszu.
Przetworzenie jak w produkcji. Wypał lub utwardzenie próbek. Profil musi opisywać kolor końcowy.
Pomiar wszystkich pól spektrofotometrem..
Wygenerowanie profilu w oprogramowaniu profilującym i ustawienie limitów tuszu oraz sumy tuszu tak, aby wydruk pozostał stabilny i nie był przesycony..
Walidacja. Wydruk niezależnej tabeli lub prawdziwych obrazów, pomiar i obliczenie różnicy kolorów ΔE względem wzorca (rysunek 3).
Zastosowanie w RIP i udokumentowanie razem z dokładnymi warunkami, dla których profil obowiązuje..

Rysunek 3. Różnica kolorów ΔE. Wartość około 1 to granica tego, co widzi oko; większe wartości są zauważalne. Dopuszczalną tolerancję uzgadnia się dla każdego produktu.

Utrzymanie stabilnego koloru

Profil to migawka. Tusze, głowice i piece dryfują, więc kolor trzeba sprawdzać według harmonogramu względem płytki lub próbki wzorcowej. Jeśli ΔE przekroczy uzgodnioną tolerancję, najpierw sprawdź maszynę (jetting, linearyzację, stan tuszu), a dopiero potem przebuduj profil. Profil nie służy do ukrywania usterek maszyny.

Typowe błędy

Profilowanie, zanim maszyna jest zlinearyzowana i stabilna.
Pomiar próbek niewypalonych lub nieutwardzonych.
Kopiowanie profilu z innej linii lub innej glazury i oczekiwanie takiego samego wyniku.
Zbyt wysokie limity tuszu: wydruk jest przesycony, kolory się zlewają, a proces staje się niestabilny.
Brak wzorca i harmonogramu ponownych kontroli.

Profil opiera się na zlinearyzowanej maszynie. Jeśli kolor na linii dryfuje lub różni się między głowicami, warto zacząć od linearyzacji.